Thijs' Weblog

Dinsdag 13 augustus Operatiedag

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:09:46 +0000

Vandaag was ik iets later opgestaan. Snel gedoucht ontbeten.
In het ziekenhuis aangekomen stond de dokter al in de OK, hij was bezig met een operatie van een 7 maanden oud jongetje. Het jongetje had een invaginatie van zijn darm, dat houdt in dat de darmbuis een stukje in elkaar geschoven is. Hierdoor wordt dat stukje darm minder goed doorbloed en kan afsterven als dit te lang blijft bestaan. Het jongetje was zondag al naar het ziekenhuis gekomen, maar de arts kon pas vandaag opereren. Het was voor mij erg interessant om dit te zien, ik kreeg ik dan ook alle uitleg erover aan de operatietafel. Na de uitleg kwam Sabine ook binnen.
Uiteindelijk bleek dat een stukje darm inderdaad niet meer levensvatbaar was en dus verwijderd moet worden. Er moest dus een anastomose, een verbinding tussen twee darmdelen, gemaakt worden. Het afgestorven deel werd eruit gehaald. Het kostte een hoop tijd en geduld van de arts om de twee uiteinden darm weer een elkaar te hechten. In Nederland gebeurd dat met handige scharen die meteen hechten een stuk sneller, maar hier moet alles op de simpele manier, zonder handige tools.
Maar ik moet zeggen dat de dokter echt super goed werk afleverde. De hechtingen lekten niet aan het einde.
Wat wel triest was tijdens de operatie, was dat de assisterende broeders totaal niets wisten van de materialen die de dokter nodig had. Hechtdraden en andere materialen konden ze slecht vinden en ze gaven heel vaak de verkeerde spullen aan. Dit kostte ook een hoop tijd. Ook de voorraadkast is een puinhoop, waardoor het zoeken ook langer duurt.
Na een 3 uur lange OK was de operatie dan toch geslaagd. Dit keer was de anesthesie beter geregeld, ook omdat dr. Bakia hier strenger over is tegen de verpleegkundigen dan de andere arts van afgelopen weekend.
Na een korte pauze van een half uur stond de volgende OK al weer in de planning. In die pauze deed de arts een snelle ronde langs de opgenomen patiënten. Wij gingen thuis even snel snacken en namen ook wat mee voor de arts. We deden de laatste patiënten tijdens de ronde even mee.
Om 1 uur gingen we weer de OK in. Dit keer van een 12 jarig jongetje met een niet ingedaald testis. Deze moest verwijderd worden, anders is de kans op kanker verhoogd in die testis als hij blijft zitten. Na een korte ingreep en ook wat foto´s in de OK was de operatie snel geslaagd.
Om 3 uur waren we klaar en schoot ik nog even snel het kantoortje van Sr. Dorothy in om te vragen hoe het ging met haar Excel. Het ging goed en had alles al ingevoerd. Een paar dingetjes lukten alleen niet. Na wat simpele aanwijzingen kon ze weer verder. Binnenkort zou ik de Excel-sheet komen controleren.
Thuis aangekomen nog even een klein hapje gegeten wat Nicolien en Lotte gemaakt hadden. Snel wilde ik al boodschappen in het dorpje gaan doen voordat het weer zou gaan regenen. Het had namelijk heel de dag geregend, een prima OK-dagje dus.
Na de boodschappen om 5 uur een biertje gepakt en begonnen om mijn dagboek toch echt goed bij te werken ik vertrek van hier.
Om 6 uur maar gaan koken om op tijd te eten en ’s avonds weer door te kunnen typen. Maar om 7 uur kwam Frubi weer geheel onverwacht langs. Hij zei dat de organisatie van de culturele week langs zou komen om ons nog iets aan te bieden. Het duurde echter nog een tijd en Frubi ging ze halen. Hij had ook de zoon van de Fon meegenomen, die hij hier achterliet voor lange tijd. Ik heb wel even met hem gepraat maar was ook in de keuken bezig. Maar snel snel ging hij naar huis toe.
Snel daarna kwamen er een stuk of 15 mensen binnen. Ze boden ons een ereoorkonde aan als Holland Branch en we kregen onze contributie terug. Daarna moest iedereen met ons stuk voor stuk op de foto. Na nog wat mooie woorden en even babbelen zijn we weer opgestapt en konden we eindelijk gaan eten het was inmiddels half 9 geweest. Het was wel erg leuk dat het dorp zoveel doet aan onze aanwezigheid hier.
We hebben erg gezellig gegeten en we hadden een hoop lol.
Na het eten ben ik een poging gestart om mijn dagboek dan echt af te krijgen vanavond. Nu zit ik hier te typen om 1 uur ’s nachts en ben eindelijk helemaal up to date. Alleen mist nog steeds het verhaal van mijn reis naar het noorden. Ik heb de geschreven versie hier naast me liggen, maar helaas geen puf meer om 20 pagina’s uit te typen. Dit laat nog even op zich wachten, ik denk tot in Nederland.
Nu ga ik slapen, slaap lekker!

Maandag 11 augustus Provinciale ziekenhuis

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:06:26 +0000

Ondanks dat ik gisteren weer redelijk laat thuis was, moest ik vandaag weer vroeg op. Vandaag had ik namelijk afgesproken naar ziekenhuis in Bamenda te gaan en de tandarts te ontmoeten. Hij zou regelen dat we de operatiekamers konden zien en nog wat andere dingen zouden kunnen zien in het ziekenhuis. Sabine wilde ook graag mee, na een telefoontje in de ochtend was dat geen probleem.
Om half 10 ontmoetten we de tandarts, hij was druk bezig met patiënten. Na kort in zijn kantoortje ontvange te worden liet hij ons naar de anesthesist brengen. Die ontving ons ook in zijn kantoortje. Hij liet ons de intensive care afdeling zien. Het bizarre was dat ik geen verschil zag tussen deze zaal en een normale zaal bij ons in het ziekenhuis in Akum. Er stond alleen zuiger klaar en een saturatiemeter verder niets, Het is echt een schril contrast in vergelijking de toeters en bellen die je in Nederland ziet.
Voor de operatiekamer moesten we even wachten, ze waren aan het schoonmaken, maandag is hier de wasdag.
In het kantoortje wachtten we even, waar de anesthesist nog wat materiaal aanwees wat ze soms gebruikten. Nog twee saturatiemeters en een hele oude infuuspomp.
Na het wachten konden we de OK’s in. We moesten ons omkleden voor de rondleiding. We mochten geen foto’s maken, omdat onze visite eigenlijk illegaal was. Normaal gesproken moet je dit officieel aanvragen via de directeur etc. Helaas was er weinig verschil, wat ook zeer triest is. Dit ziekenhuis is namelijk het streekziekenhuis waarnaar iedereen wordt doorverwezen. Maar ze hebben hier eigenlijk geen extra voorzieningen.
Aan het einde van de ochtend zijn we na nog een rondje ziekenhuis de stad ingegaan. We zijn de main market over gelopen. Hier vond ik uiteindelijk een gaaf traditioneel pak en heb het na veel afdingen gekocht. Tussen de middag zijn we lekker uiteten geweest in een tentje waar ik een keer eerder ben geweest met Patrick, de Rotary man. Hier hadden ze helaas ook niet veel meer, maar uiteindelijk konden we een heel stokbrood krijgen wat goed belegd was met een soort kipsalade. We hadden we ook nog wat bijbesteld, maar dat was achteraf niet nodig geweest. De broden waren zo groot.
Na het eten zijn we naar het internetcafé gelopen en hebben daar lang geinternet. Ik was sinds lange tijd in staat mijn dagboek te sturen naar de familie. Ook heb ik wat clubgenoten kunnen terugmailen na 3 weken.
Sabine ging hierna terug naar Akum, maar ik bleef in de stad omdat ik om 6 uur weer een meeting had met de Patrick en daarna de Rotary.
Ik heb heel de middag een beetje door de stad gelopen. Snel ging het hard regenen waarna ik maar weer het intercafe ingevlucht ben om te schuilen. Hier kon ik nog even snel antwoorden op de mailtjes ik die al weer terug gekregen had.
Toen mijn tijd op was, toch maar in de regen op souvenirjacht gegaan. Eerst in de officiële winkel gekeken wat daar de prijzen zijn om een indicatie te hebben voor het afdingen op de markt. Een lange tijd heb ik rond gelopen en bij de verkopers de laagste prijzen proberen te vinden in het souvenir gedeeld van de food market. Nu weet ik precies waar ik de volgende keer alles moet halen.
Om half 6 ben ik richting de winkel van Patrick gegaan. Hier hebben we even gesproken over Rotary en over Nederland en Kameroen. Ook hebben we het gehad over zijn plannen voor een nieuwe Rotaractclub in Bamenda. Hij wil echt te veel in te weinig tijd, wat ik hem subtiel duidelijk probeerde te maken. Om iets voor zevenen zijn we richting het restaurant gegaan voor de meeting. Omdat er nog niemand was hebben we even snel een hapje gegeten. Net zoals vorige week vrijdag kwam de bestelling uiteraard weer niet goed door en kregen we aardappelen in plaats van plantain.
Snel na het eten kwamen de leden binnen en begon de meeting. Het was nu een leukere meeting. Alle punten van vorige keer werden nog even kort besproken. Ook was er een gast uit de VS, een Kameroenees die naar de VS geëmigreerd was. Hij vertelde wie hij was. Na de meeting hebben we adressen uitgewisseld. Hij is namelijk hoogleraar in Health Sciences in LA. Wie weet wat we met zijn contact kunnen in de toekomst.
Aan het einde van de vergadering heb ik een beetje verteld over Rotaract en de activiteiten die mijn club in Groningen zoal uitvoert. Met name de oud-president had veel interesse in mijn bezigheden. Ik vind hem ook een van de aardigste leden.
De voorzitter wil erg graag dat ik komende zondag met potentiele leden voor een Rotaractclub om de tafel ga zitten om ze warm te maken voor het vormen van een club. Ik zou mijn best doen en moet nog maar zien of het echt gaat gebeuren allemaal. Als potentieel lid zag hij ook de manager van het restaurant waar ik vorige week nog problemen mee had. Hij zou me bellen of het doorging en we zouden meeten in het restaurant. Hij zou de slechte ervaringen van vorige week goed maken zei hij, ik zei dat ik dat eerst nog maar moest zien na al het gestuntel.
Ik ben weer thuisgebracht en ben nu aan het typen aan mijn dagboek.
Snel daarna ben ik gaan slapen.

Zondag 10 augustus Chill dag

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:05:33 +0000

Zoals je op een zondag doet heb ik heerlijk uitgeslapen, nu echt. Was ook wel nodig na al het gepimpel van de vorige dag en het was ook laat geworden. Ik ben in mijn korte broek en ochtendhoofd eieren gaan kopen in het dorpje. Ik kon lekker in de zon op het balkon ontbijten. Na een douche ben ik naar Sr. Dorothy gegaan om haar te helpen. Ik had namelijk beloofd haar te helpen met de financiën van het ziekenhuis. Nu schrijft ze alle balansen nog uit in een groot boek en rekent alles 4 a 5 keer na. Ik bood haar aan alles in Excel te zetten, dat scheelt een hoop rekenwerk. Na een half uurtje had ik haar de basisprincipes bijgebracht en kon ze zelf aan het werk. Later komende week zou ik controleren of het gelukt was.
In de middag heb ik een tijd op een stoeltje in de zon gezeten op een kleine vlakte voor ons appartement. Lekker ontspannen heb ik een boekje zitten lezen.
Toen het begon de spetteren in de middag ben ik begonnen met het eten klaar maken. Ik heb weer een de vis die we nog hadden klaargemaakt, met daarbij verse frites van onze aardappelvoorraad.
Na het eten kwam Frubi langs voor het afsluitende feest van de culturele week, maar die heb ik duidelijk gemaakt dat ik echt een avondje wilde chillen en ik wel zou bellen als we klaar waren voor het feest.
’s Avonds heb ik samen met Lotte en Nicolien heb ik gezellig op het balkon gezeten. We hebben onder andere foto’s gekeken en gezellig gebabbeld.
Ik lag om 10 uur knockout op de bank, maar ik moest van de dames mee naar het feest. Ik had echt geen zin, maar voor de veiligheid van de dames toch maar even meegegaan.

Onderweg in het dorpje kwamen we de driver Livinus tegen in een barretje. Hij had al duidelijk een paar biertjes op en bood mij ook een biertje aan. Even gezellig bijgebabbeld en rond half 12 naar het feest gegaan.
Toen we binnenkwamen waren er wel wat bekenden, maar ik was doodop en had helemaal geen energie meer. Om 12 uur dus maar richting huis gegaan, de dames bleven met Frubi samen. Het was heel erg laat geworden hoorde ik later.

Zaterdag 9 augustus Bruiloft

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:04:58 +0000

Vandaag had ik om 9 uur maar mijn wekker gezet. Ik wist niet hoe laat ik gebeld zou worden voor de bruiloft en wilde relaxt op kunnen staan.
Na lekker ontbeten en gedoucht te hebben stond Sr. Dorothy voor ons gebouw beneden op straat. Ik liep naar beneden om haar gedag te zetten. Ze zei dat de operatie van patiente met de peritonitis zou beginnen binnen 10 minuten. Of ik niet wilde kijken bij deze operatie, hij zou uitgevoerd worden door een andere arts uit Santa. Hij nam vandaag dr. Bakia even waar.
Na wat twijfelen ben ik toch maar gaan kijken. Om 12 uur begon de operatie pas echt. Wel wilde ik bereikbaar blijven voor Didier als hij mij zou bellen maar het bereik in het ziekenhuis is echt slecht. Midden in de operatiekamer helemaal niet, dus ik legde mijn telefoon in de vensterbank om nog een streepje bereik te hebben.
Wat tijdens de operatie bleek is dat de vrouw een ovariele cyste had en een hele hoop oude bloedstolsels in de buikholte had. Er kwamen zwarte klodders uit. Het ovarium was zo opgezet door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en door de druk van de groeiende eicel geknapt. Dit verklaarde ook de bloedstolsels in de buikholte.
Wat erg bizar was, was dat de ruggeprik die de vrouw gekregen had erg snel uitwerkte. Ze voelde heel de operatie lang erge pijn en hield het echt niet meer. Na een tijdje probeerde ik haar bij te staan door haar hand vast te houden. Mijn hand kneep ze helemaal fijn van de pijn die ze had. Ik zat er zwaar geëmotioneerd van binnen aan het bed. Ik werd na een paar aansporingen kwaad op de verpleegkundige die de verdoving gaf. Ik beval haar dringend meer verdoving te geven, wat ze uiteindelijk deed, aar steeds te weinig zodat de patiente elke keer weer bijkwam. Ik vond het echt heel naar voor de patiente en verliet geschokt de operatiekamer nadat ik een gemiste oproep zag van Didier.
Ik zag ook een smsje van hem, dat ik naar de club moest komen, maar daar was ik al te laat voor. Ik probeerde hem te bellen, na een tijdje kreeg ik hem te pakken. Hij was nog in de kerk en zou me bellen als ze naar het feest zouden gaan. Dan kon ik daar heen komen.
Ik heb maar mijn spulletjes gepakt en ben alvast naar de stad gegaan. De meiden waren daar ook al heen gegaan. Na wat belpogingen kreeg ik de dames te pakken en hebben we samen op de main market nog naar stofjes gekeken. Met name de dames kochten stoffen.
Om half 4 belde Didier weer en gaf de lokatie door. Ik ging meteen op weg. Kort daarna kwam ik aan en werd ik meegenomen naar een zaal waar het feest bezig was. Hij leidde me naar een tafel vol met artsen. Ik zag nog veel meer tafels met een bordje artsen en ook vele tafels met verpleegkundigen. Wat was nu het geval, het bruidspaar waren artsen in het provinciale ziekenhuis en de directeur van het ziekenhuis was de godfather van het paar. Dat verklaarde een hoop. Ik herkende ook wel wat gezichten van artsen die ik tijdens de HIV-meeting gezien had.
De zal was aangekleed met kleurrijke brede slingers en het bruidspaar en de familie zat op een soort podium onder een afdakje aan een tafel.
Didier ging snel weer weg en ging speechen, dit deed hij wel erg vaak vond ik, hij bleek de ceremoniemeester te zijn. Dat had hij mij niet verteld.
Ik heb eerst even gebruik gemaakt van het buffet. Het was lekker eten alleen al koud geworden toen alle gasten nog moesten eten.
Na het eten werden de cadeau’s aangeboden aan het echtpaar. Ook ik had mijn een klein souvenirtje uit Nederland meegenomen om aan te bieden. Het werd leuk ontvangen. Het aanbieden ging nog lang door met allemaal groepen vrouwen die zongen en dansten. Echt schitterend om dit allemaal te zien en mee te maken.
Aan tafel heb ik lekker goede wijntjes gedronken en met de artsen gepraat, de meesten waren niet erg spraakzaam en spraken ook allemaal Frans. Wel zag ik weer dezelfde tandarts als gisteren, met hem was het weer erg gezellig en hij legde me ook wat uit over wat er elke keer gebeurde. Hij liet me kennis maken met de chirurg en de anesthesist voor aanstaande maandag, om de operatiekamer te kunnen zien.
Aan het eind raakte ik nog aan de praat met een hoogleraar uit Douala. Het was een erg aardige man en uiteindelijk kunnen regelen dat ik mijn laatste dag, als ik toch in Douala ben, nog even bij hem langs ga.
Toen het feest afgelopen was, ging ik samen met Didier weg, ik dacht naar huis. Hij vertelde me namelijk dat hij ’s avonds iets anders had en we alleen overdag samen zouden zijn, maar nu vroeg hij of ik erg laat thuis kon komen. Het is zaterdag, dus geen probleem, zei ik. We zouden naar een etentje gaat met veel vrienden van hem.
We gingen langs een slijter en sloegen drank in. Hierna gingen we naar Up station, de rijke wijk van de stad. Na een stukje over een onverhard pad kwamen we bij een poort waar achter een groot huis lag. Er waren al een paar mannen. We begroeten elkaar op een voor mij nieuwe manier. Met de slapen tegen elkaar drie keer om en om en dan nog een keer de voorhoofden tegen elkaar. Het was wel bijzonder om te doen. Er kwamen steeds meer mannen binnen en ook een paar vrouwen. De vrouwen werden naar een andere zithoek ik de kamer geleid, waar alleen vrouwen zaten.
Het huis was dan ook groot met meerdere zithoeken. De mannen zaten in een grote kring in de grootste kamer, waar ook een klein barretje gebouwd was. Verder had het plafond mooi ornamenten en was er allemaal moderne elektronische apparatuur aanwezig. Dit was weer voor het eerst in een maand dat ik dit in een huis zag.
Toen de meeste mannen binnenkwamen werd er met een heleboel geld geschoven, het zag er allemaal erg dubieus uit in mijn ogen. Maar later legden ze me uit dat ze een soort microkrediet bank vormden voor elkaar. Ze legden elke maandag een flink gedrag bij elkaar en elke maand werd er per tourbeurt iemand gekozen die zijn aandeel van dat jaar zou krijgen. Ook spaarden ze op een bank, waarvan de leden konden lenen als dat nodig was. De rekening diende er ook voor om een kapitaal op te bouwen en dan misschien een officiële microkrediet bank op te richten.
Wat me hieruit dus duidelijk werd, was dat dit mannen met veel geld zijn.
Het eten was hier ook weer heerlijk en vers klaargemaakt door de vrouwen. Er was eten in overvloed en ook de drank vloeide weer rijkelijk. De wijn was hier echt super, allemaal bordeauxs uit de jaren 2003 en 2004.
De rest van de avond heb ik met verschillende heren gezellig gebabbeld. Ik zat een tijd naast een man die politieman bleek te zijn. Hij deed onderzoek naar de politiemensen met als doel de corruptie te bestrijden. Daarop heb ik hem ook maar even verteld over mijn incident in Wum precies een week geleden. Hij vond het erg vervelend voor me en zei weinig voor me te kunnen doen. Wel wilde hij de tijd en plaats weten, zodat hij de betreffende mannen kon opsporen.
Later op de avond kwam Jules ook, hij is de man die ik een hele tijd geleden tegen ben gekomen, vlak voordat ik naar het noorden op reis ging. Ik had heb kaarten meegegeven voor in Nederland, waar hij toen heen zou gaan. Hij was nu net teruggekomen en vroeg me of de kaarten die ik had meegegeven al aangekomen waren. Ik zei dat die in goede orde ontvangen waren door onze families.
Om 1 uur stortten de meeste mannen in, er lagen er ook al een paar in hun luie stoel te slapen. Dus toen zijn we maar naar huis gegaan. Ik werd weer keurig voor de deur afgezet. De dames waren toen ook net terug van de culturele week. Ze hadden een optreden gedaan in traditionele kleding, het was erg leuk geweest. Om half 2 kroop ik pas mijn bed in, na even nagepraat te hebben met Nicolien.

Vrijdag 8 augustus Uit eten

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:04:04 +0000

Vannacht heb ik heerlijk geslapen. Even lekker bijgeslapen zonder wekker. Om 8 uur er uit gegaan. Brood gehaald en op mijn gemakje ontbeten. Hierna heb ik gebeld over mijn co-schappen en overlegd hoe het zat. Ik heb wat meer tijd gekregen en de man aan de andere kant van de lijn was zeer begripvol. Het gaat dus goed aflopen denk ik.
Sabine kwam om 9 uur al weer terug uit het ziekenhuis. Kennedy, waarmee me samen de consulten zouden doen. Hij begon pas om half 10.
Om half 10 maar weer naar het ziekenhuis gegaan, hier moesten we nog steeds wachten. Sr. Dorothy vroeg toen ze langs kwam lopen of ik wist wat het plan was voor de dame met de peritonitis. Ik zei dat het plan was haar te opereren, maar wist niet zeker wat nog meer het plan was. Ik ben daarop nog even bij haar langsgegaan en gekeken hoe het ging. Ze zag er een stuk beter uit dan gisteren. Toen ik haar vroeg of ze wist wat nu de behandeling zou zijn, zei ze dat ze vandaag geopereerd zou worden. Dit vond ik gek, omdat de dokter nu weg was. Ik liet het maar even voor wat het was.
Uiteindelijk kwam Kennedy opdagen, even hebben we de outpatients gedaan. Hier heb ik ook nog even een ECG gemaakt voor een patient. De uiteindelijke diagnose moet wachten tot maandag als de dokter terug is. Verder ging het consult voeren met Kennedy nu beter als voorheen. Hij werkte meer mee en luisterde ook wat beter naar onze adviezen. Om half 1 zeiden we tegen Kennedy dat we gingen lunchen en niet meer terug zouden komen in de middag. We hadden namelijk bedacht eens lekker in de stad uit eten te gaan. Hij was helemaal verrast, maar we hadden allemaal echt even een middagje vrij nodig.
Om 1 uur zijn we richting de stad vertrokken. Na wat gedoe met geld wisselen door de dames gingen we pas om 3 uur richting het restaurant. Ik had echt trek.
Na nog wat shoppen door de dames kwamen om half 4 uiteindelijk in het restaurant aan. Het was het restaurant waar ik afgelopen maandag met de Rotary bijeengekomen ben. Ik zag daar goed gevulde borden met lekker eten voorbij komen, dus daar moest gegeten worden.
Na een studie van menukaart wilden we bestellen. Helaas was het de steak op. Daarna wilde ik garnalen met avocado, die bleken na bericht uit de keuken op te zijn. Wat was er dan nog wel vroeg ik aan de beste man die ons bediende. Na een hoop gestuntel kwam er wat uit. Ik kon uiteindelijk een salade met tonijn krijgen en als hoofdgerecht iets met koeienvlees, groenten en aardappels. Na een uur wachten in een half vol restaurant, kwam het eten eindelijk. Ik kreeg alsnog de avocado maar dan zonder garnalen en ik kreeg daarna ook nog de tonijnsalade, heb de avocado dus maar weer teruggestuurd. Het was echt heerlijk, een goede salade met lekkere vis.
Vervolgens zou het hoofdgerecht komen, na weer erg lang wachten kwam het hoofdgerecht. Er kwam een sausje met stukjes vlees erin en een bord frites. Op zich allemaal lekker, maar de groenten waren nergens te bekennen, die ik en twee andere meisjes zouden krijgen. Ik vroeg dus naar de groenten, de ober snapte het weer eens niet, of ik een extra bord groenten wilde. Ik liet hem maar de menukaart halen om zijn eigen menukaart even goed te laten bestuderen en wees aan wat er allemaal bij het menu zou zitten. Er moesten dus drie extra borden groenten bij komen. Hij ging weer terug de keuken in. De manager kwam terug, verontschuldigde zich en zei dat de groenten wel een tijdje zouden duren. Ook hadden de dames plantain besteld en geen frites. Kortom, niets was goed.
Dat even wachten van de groenten moet je hier ruim nemen weet ik, maar nu duurde het wel een uur. Dus ik vroeg hoe het er mee stond. Hij kwam uiteindelijk aan met een bord groenten, maar ik had hem nog zo gezegd dat er drie menu’s waren en er dus drie borden moesten komen. Die zouden komen. Ik at mijn groenten op, maar de andere twee borden kwamen maar niet. Iedereen had het gehad en ik ging naar binnen om maar te betalen en weg te wezen. Net kwamen er twee borden uit de keuken zetten. Ik zei dat het niet meer nodig was en wilde de rekening zien. Hier waren ook weer de nodige fouten op te bekennen. De manager kwam er weer bij en verontschuldigde zich, maar daar had ik echt geen boodschap aan. Ik zei dat die ober nog maar eens een paar jaar moest bijleren en zijn vak echt niet begrepen had. Na het betalen ben ik weggelopen. De manager zei nog dat de volgende keer alles beter zou zijn, waarop ik zei dat die er waarschijnlijk niet meer zou zijn.
We hebben nog een geinternet en zijn daarna onderweg naar de taxistandplaats gelopen. Onderweg zag ik toen nog een mooi traditioneel pak hangen, hier zou ik later weer gaan kijken.
Toen we thuiskwamen heb ik heerlijk een biertje gedronken en hebben we alle financiën weer met elkaar verrekend.
Overdag had ik Didier, de tandarts die ik kende via via (het exact verhaal komt later samen met de reis naar het noorden), gebeld om wat af te spreken vanavond. Hij zou me bellen als hij in de stad aan zou komen. Ik had nog niets gehoord en smste hem dus maar. Hij belde snel terug en vroeg mij naar club 58 te komen, de sociale club waar ik de vorige keer ook met hem geweest was. In het donker tegen alle “regels” in nog een taxi gepakt naar de stad. Ik had wonderbaarlijk snel een taxi te pakken voor dit tijdstip. Het was een busje dat uit Bafoussam kwam. Ik werd wel keurig gecontroleerd door Didier, ik smste toen ik wegging en al snel belde hij of ik er was, ik stond toen net voor de deur.
Ik heb daar weer gezellig gegeten en gedronken. De heerlijk versgeroosterde kip was er weer met daarbij een heerlijke Bordeaux uit 2003. Was dus weer genieten.
Hier waren ook twee andere vrienden van Didier, waarvan een ook tandarts was. De ander was een medisch materiaal leverancier. Het waren erg aardige mensen en later bleek dat ze goede vrienden zijn van dr. Bakia en ook Sabine van ASHIA, de organisatie die mijn stage georganiseerd heeft, goed kennen. Ze kwamen daar zelf mee toen ik zei dat ik uit Nederland kwam. Ook wisten ze van het recente overlijden van de zus van dr. Bakia. De tandarts nodigde me uit in het ziekenhuis om eens een kijkje te nemen, dus we wisselden nummers uit. Waarschijnlijk zal ik maandag langs gaan.
Verder hebben we een discussie gehad over het nieuwe huis van Didier. Hij is een nog steeds aan het bouwen aan het huis waar hij woont. Hij zegt ook dat Kameroenezen altijd aan het bouwen zijn. Hij is al bezig sinds de jaren ’90… Daarnaast hebben we het gehad over het verschil tussen de govermental hospitals en missions hospitals. De tandarts werkt namelijk in het provinciale ziekenhuis van Bamenda, waar Didier ook gewerkt heeft. Nu werkt Didier in een missie ziekenhuis. Ze gaven toe dat de artsen in de govermental hospitals inderdaad eerst geld wilden zien en dan pas iets deden en dat de mentaliteit in de mission hospitals anders was. Maar ze zeiden ook dat de verpleging in de govermental hospitals veel beter geschoold is dan in de mission hospitals. Dit moest ik uit eigen ervaring inderdaad beamen.
Om 11 uur ben ik weer keurig thuisgebracht door Didier. Hij nodigde me uit voor een bruiloft morgen, omdat hij me graag de cultuur wil laten zien. Dit vond ik echt tof van hem. Hij zou me morgen bellen, nadat hij nog wat patiënten zou zien in de ochtend.
Thuis kwam ik Sabine tegen, ze hadden lekker gechilled thuis en een meiden avond gehouden. Ik heb ook mijn verhaal gedaan. Na nog een uurtje even kort mijn dagboek schematisch op te stellen van vorige week nog om dit komend weekend uit te werken, ben ik gaan slapen.

Donderdag 7 augustus

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:03:05 +0000

Vandaag zou de laatste dag zijn voordat dr. Bakia zou vertrekken voor de begrafenis van zijn zus. Hij zou om half 1 vertrekken zei hij. Dus we deden een snelle ronde door het ziekenhuis en hebben daarna snel de outpatients gezien.
In het ziekenhuis lag een patiënte opgenomen met een peritonitis, ze vertoonde echt alle klassieke kenmerken. We zouden later vandaag een echo maken om te kijken wat de oorzaak van de peritonitis zou zijn. Op de echo was een ontsteking en een vochtophoping in het cavum Douglasi te zien. Er zou een operatie nodig zijn om alles te draineren en de oorzaak van de ontsteking op te zoeken. Die zou pas later plaatsvinden of misschien door een vervangende arts.
Van twee outpatients moest er een ECG gemaakt worden, terwijl hij eigenlijk weinig tijd had daarvoor. Ik bood hem aan om de ECG’s te maken, ik maak ze immers ook vaak tijdens mijn werk. Hij was heel erg blij met mijn aanbod en legde me kort uit hoe ik de gegevens van de patient in het apparaat in kon voeren. Het was een mooi apparaat, moderner dan op mijn werk, ze hebben daar dan ook echt hele oude apparaten. Snel had ik beide ECG’s gemaakt, waarna een goede diagnose en behandeling voor de patiënten vastgesteld kon worden.
Tussendoor werden weg weggeroepen naar het ziekenhuis. Er was een kindje gekomen met hele erg ademhalingsstress. Je zag duidelijk neusvleugelen bij het kindje, wat een teken is dat het kindje ernstige ademhalingsproblemen heeft. Hij is opgenomen. Ik heb snel een fles zuurstof gepakt en deze na advies van de dokter op de goede dosering ingesteld, waarna de zuster het masker kon aansluiten.
Om 1 uur waren we dan uiteindelijk klaar, de dokter ging snel richting de stad om de laatste dingen te regelen om vervolgens het lichaam van zijn zus op te kunnen om te begraven.
Wij waren dus ook vroeg klaar vandaag. Uiteindelijk zijn we door de stromende regen naar de stad gegaan en in de stromende regen boodschappen gedaan op de markt. Ook hebben we twee kleine tonijnen gescoord die uit de diepvriezer kwamen.
Na alle boodschappen zijn we het internetcafé ingegaan. Tijdens het checken van mijn mail zag ik dat een mailtje gekregen had van de universiteit. Ik zou niet kunnen beginnen met mijn co-schappen om dat nog een onderdeel mis, namelijk het verslag van mijn stage in Kameroen. Ik zou dit binnen een week rond moeten hebben, anders werd in ingedeeld in november. Ik wilde snel een mail terug sturen en melden dat ik het verslag maandag heb ingeleverd en het resultaat dus onderweg was. Tijdens het typen viel de elektriciteit uit en kon ik dus niets meer. Ook kon ik niet bellen omdat het in Nederland ook al avond was. Verder had ik ook heen telefoonnummers van de mensen die ik moest bereiken. Ik baalde echt enorm en zag het fout aflopen. Ze hadden namelijk beloofd dat het resultaat pas eind augustus binnen moest zijn en niet al begin augustus.
Thuis heb ik wel een vis heerlijk klaargemaakt. Eerst moest ik de vis schoonmaken, want het was gewoon een complete vis. Na wat geknoei is het gelukt om de vis eerst even kort te bakken en daarna met een kruiden en limoensap in de oven te zetten. Met aardappelen en gekookte worteltjes was het echt een heerlijk maal. De vis had bijna een uur in de over gestaan op een lage temperatuur en was echt heerlijk! We hadden er nog eentje in de diepvries liggen, dus nu wist ik hoe het moest.
Na het eten ben ik heerlijk op de bank gaan chillen.
Ik was nu van plan om morgen uit te slapen morgen, even alles verwerken en daarna alles te regelen voor mijn te co-schappen.

Woensdag 6 augustus Outreach program Magba

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:02:14 +0000

Vandaag zijn we op tijd opgestaan. We zouden namelijk om half 9 naar Magba vertrekken, een dorpje hier in de omgeving. We zouden met de pickup-jeep van het ziekenhuis gaan. Er zouden 8 mensen meegaan. Het doel van de tocht is medisch zorg in de afgelegen gebieden brengen, het hoofddoel is echter de kinderen vaccineren. Eens per maand gaat er een ploeg heen.
Ik had op tijd mijn wekker gezet om op tijd te kunnen zijn. Helaas had ik me verslapen. Om 8 uur schrok ik wakker. Snel opgestaan en klaar gemaakt. Helaas was er geen waterdruk dus een verfrissende douche zat er niet in. Snel ontbeten en spullen gepakt. Toen kwam Lotte binnen iets voor half 9, heel relaxt. Ik zei dat we snel moesten gaan, maar zij had totaal geen haast. We zouden pas om 9 uur vertrekken… Ik had dus helaas de foute tijd doorgekregen, maar nu had ik nog een half uurtje speling.
In de tussentijd was de waterdruk er weer. Ik kon dus toch nog even snel mijn verfrissende douchje pakken voordat we weg zouden gaan.
Om 9 uur stonden we dan allemaal klaar om te gaan. Er werden dozen medicijnen ingeladen en ook wat eten voor ons. Omdat we met z’n achten waren en niet iedereen in de auto paste moesten er twee personen achter in. Als jongen tussen alle meiden was ik uiteraard de klos met een broeder samen. Om 10 uur vertrokken we pas omdat alle spullen er nog niet waren. De driver Livinus werd er boos over tegen de zusters en broeder, geheel terecht.
Eerst was de weg redelijk goed, maar al snel namen we een afslag van de hoofdweg over een onverhard pad. We werden tussen alle dozen flink door elkaar geshaked. We zagen ook niets bij buiten omdat het snel ging regenen en het zeil dicht moest, dat over de laadbak gespannen was. Het was net een achtbaan alleen dan zonder relaxte stoeltjes en riemen. Bovendien ging na een enige tijd door al het geschut en onze krachten van het vasthouden de stalenconstructie, waarover heen het zeil was gespannen, los zitten aan een kant. Alle bouten raakten los. Het was dus niet meer zo safe allemaal dacht ik. Het zou gemaakt zijn de dag ervoor, maar de mannen hadden het laten afweten helaas.
Omdat de driver het te link vond worden voor mij moest ik toch maar voorin komen zitten. Met z’n vieren op de achterbank geheel klem ging het geschut vrolijk verder. Het zat wel een stuk comfortabeler dan een hard houten bankje achter in.
De weg werd steeds slechter, ook omdat het stevig regende. Toen we er bijna waren, konden we niet verder. Op de weg stond namelijk een andere jeep vast in de modder en kwam er niet meer uit. Er waren mannen bezig de wielen uit te graven en stenen onder de banden te leggen, zodat ze weer grip zouden krijgen om weg te kunnen rijden. Na een klein half uurtje geploeter door de mannen in de modder konden de jeep eruit krijgen en konden we elkaar weer passeren op de weg.
In het dorpje kwamen we snel daarna aan. Het was echt een klein dorpje. Het was marktdag dus er stonden ook allemaal kraampjes. Het zag er gezellig uit. Het outreach programma is express op een marktdag, omdat dan iedereen van verderop in het dorpje toch naar de markt komt en ze dan zoveel mogelijk mensen bereiken.
We stopten voor een klein huisje waar alleen een paar houten bankjes in stonden. Er zaten twee openingen in die afgesloten konden worden met luiken, verder was het een donkere ruimte. Het eerste wat we deden is alle dozen uit de auto pakken en de medicijnen uitstallen. Het waren allemaal plastic potjes die allemaal door elkaar neer gezet werden. Het was echt een chaos.
Na het uitpakken ben ik even fruit gaan kopen op de markt. Toen ik terugkwam werd de rijst en vis opgeschept, onze lunch. De vis heb ik maar gelaten voor wat die was, maar de rijst was wel prima. Het budget voor 8 mensen was dan ook 1000 CFA, 2 euro.
De kleine ruimte werd ingedeeld. Twee stoeltjes en een tafeltjes diende als consult plek, waar patiënten konden komen, een bank verder was de kassa en de “apotheek” waar alle medicijnen stonden. Aan de andere kant zouden de vaccinaties gegeven worden.
Als snel kwamen alle moeders met hun kinderen binnen, een stuk of 8, patiënten voor consult waren er nog niet.
Voordat de vaccinaties gegeven werden, werden de nieuwe kinderen ingeschreven. Hierna begon de educatie over borstvoeding. Dit ging met een liedje. Hierna moesten enkele moeders het voordoen voor de anderen, waarna alle kinderen aan de borst gingen. Het was echt leuk om te zien hoe dat ging. Maar het is echt super belangrijk dat de educatie gebeurd en de kinderen zo lang mogelijk borstvoeding krijgen.
Na alle educatie begonnen de vaccinaties, onder andere tegen polio en de BCG-vaccinatie, tegen TBC. Voor de BCG hadden ze ook een oplosvloeistof nodig, die was uiteraard weer niet meegekomen. Na een hoop gezoek is het maar vermengd met steriel water en op die manier toegediend. De meeste vaccinaties werden toegediend door Nicolien, de druppeltjes tegen polio dan, wat ze heel goed deed.
Voor de consulten waren weinig patiënten, dus ik had weinig te doen. Wel een paar patiënten gezien en wat lichamelijk onderzoek gedaan voor de broeder die de consulten deed, naar er was niets significants wat ik vond. Ik ben daarom maar even een rondje over de markt gaan lopen. Ik ging even in een soort cafeetje kijken en daar vond ik de driver Livinus, Sabine en de Fon van het dorp. De Fon en Livinus zaten aan het bier, Livinus bood mij er ook eentje aan. Het was dan wel een werkdag, maar ik moest toch wel een biertje gedronken hebben met de Fon, dus accepteerde zijn aanbod. Wat historie aan de fon gevraagd en redelijk snel mijn biertje opgedronken omdat we snel weer zouden gaan.
Terug in het huisje waar we zaten kwam opeens 3 patiënten binnen, de meeste voor check-up van hun zwangerschap. Ik heb hier weer het lichamelijk onderzoek gedaan. De patiënt ging in een duistere stoffige uitsparing van de ruimte op een klein houten bankje liggen voor het onderzoek. Maar ook zo lukt het uiteindelijk.
Na nog een hapje eten en alles ingepakt te hebben gingen we nog even snel de markt over. Hier hebben we voor weinig geld een enorme zak aardappels gekocht, waar we de komende tijd mee kunnen doen.
Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij de markt in Santa. Deze markt staat bekend om de goede groenten die ze hier hebben. Hier hebben we flink ingeslagen. Alles kwam net vers van het land af.
Toen we net thuis kwamen, kwam Frubi al weer langs, om ons mee te nemen naar de culturele week, maar dit hebben we vriendelijk afgeslagen vandaag.
Na een goede maaltijd heerlijk gaan slapen, morgen weer een normale dag in het ziekenhuis.

Dinsdag 5 augustus Culturele avond

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:01:29 +0000

In het ziekenhuis was het weer een gewone dag. Weer niet echt bijzonderheden vandaag.
’s Middags ben ik lekker thuis gebleven. Ik hoefde eens niet de stad in. Ik kon nu wat typen in mijn dagboek. Maar niet voor lang. Want al snel kwam Frubi ons ophalen voor de culturele week. Hij had voor ons allemaal een traditioneel petje mee en voor mij nog een traditionele tas.
We kwamen in de hal iets te vroeg aan, de zaal was nog vrijwel leeg. We werden door Frubi op de eerste rij gezet recht voor de boxen. In het begin van de happening moest ik kort speechen, maar de microfoon deed het slecht, dus daar kwam al snel een einde aan. Maar een paar woorden hoe tof de mensen in Akum niet waren, was al genoeg voor een hoop gejuich. Daarna ben ik even achterin gaan zitten, want de boxen tetterden behoorlijk in mijn oren. Later ben ik wel weer voorin gaan zitten, maar een beetje uit de wind van de boxen.
Tijdens de avond kon je ook een kaartje kopen en daarop een tekst zetten die dan voorgelezen werd. Een soort SMS-bord, maar dan handmatig. Hierop hebben we iedereen bedankt voor de leuke ervaringen deze periode.
Tussendoor vroeg de organisatie om de contributies van de verschillende groepen. Er zijn namelijk verschillende groepen jongeren uit verschillende steden die elke avond iets opvoeren. Vanavond was dan Bafoussam aan de beurt. Wij dachten voor de gein ook even de lokale cultuur te sponsoren met een paar euro. Toen we dat hadden gedaan werden we meteen officieel uitgeroepen tot de Holland Branch met ik als enige man als voorzitter. We kregen officieel kaartjes als lid van de culturele club. Wel grappig.
Er werd snel gevraagd of elke branch een lid naar voren kon sturen. Eerst liet ik Frubi gaan, maar als snel ging ik bij hem staan. Moest als voorzitter wel mijn branch vertegenwoordigen. We moesten met z’n allen gaan dansen. Degene die het beste danste, mocht als eerste het podium verlaten, de andere moesten blijven dansen na een korte pauze. Uiteraard bleef ik met een meisje over. Er werd toen plotseling een slownummer opgezet, waarop we even intiem moesten gaan dansen. Ik vond het allemaal wel grappig om te doen. Het publiek vond het denk ik bijzonderder dan ik zelf.
Verder werd de avond gevuld door met veel optredens en sketches door uitgevoerd werden door de branch van Bafoussam. Ook waren veel dans- en playbackoptredens waarbij mensen uit het publiek geld gooiden over de persoon op het podium. Frubi zei ook dat dit erg raar is keurde dit erg af. Het is echt puur macho gedrag en laten zien dat je veel geld hebt aan iedereen. Er werd dan ook echt veel geld weggegeven.
Om 11 uur gingen we uiteindelijk naar huis. Onderweg was er een prachtige sterrenhemel. We zagen ook enkele vallende sterren, omdat momenteel een vallende sterren aan de gang is. Thuis dacht ik nog even op een donker plekje vallende sterren te gaan kijken, maar al snel kwam een mistwolk het feest bederven. Toen ik weer boven was, was het weer helder, dus deed nog een poging. Maar weer kwam er net een mistwolk, zo ben ik nog 3 keer op en neer gegaan, waarna ik het maar opgaf en ben gaan slapen.

Maandag 4 augustus Rotary meeting

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 17:00:41 +0000

De dag was weer normaal in het ziekenhuis. Tussendoor hadden we alleen aan Sr. Dorothy vertelt dat onze schoonmaakster Ernestine vaak producten van ons pakte zonder te vragen en zelfs de make-up van de meiden gebruikte als ze er niet waren. Ook waren er wat problemen met geld en wisselgeld. Nadat we dit verteld hadden, heeft ze gesproken met Sr. Dorothy en kwam ze zelf naar ons toe om zich te verontschuldigen en een verklaring af te leggen. Het zou niet meer gebeuren.
In de middag ben ik Bamenda ingegaan voor de Rotary meeting in de avond en ook even te internetten. Eindelijk kon ik nu mijn verslag voor de universiteit versturen. Verder had ik tijd om financiën te regelen etc. Ik zou de Rotary man iets voor zevenen meeten dacht ik. Ik kon hem alleen niet bellen omdat ik geen beltegoed meer had. Dus ik wilde nog even snel credit op mijn telefoon laden. Dat kan je hier op straat doen, waar ze geld van hun account naar jouw account sturen. Ik gaf dus mijn nummer af, maar ik kreeg geen bericht dat het opgeladen was, wat normaal wel zo is. Nu bleek dat mijn nummer een ander nummer was dan op de kaart stond van mijn SIM-kaart. Ze hadden dus mijn nummer veranderd dacht ik. Na een hoop gebakkelei de rotary man kunnen bellen met iemands telefoon. Ik was al veel te laat en hij kwam aanrijden. Ik legde alles uit. Hij probeerde me te helpen maar hij had ook een ander nummer dan dat ik op mijn kaartje van mijn SIM-kaart had staan. Wat bleek nu het geval. Ik had ook het kaartje van de SIM van Peri, de Engelse student, bij me en had zijn nummer gegeven. Nu stond er dus een tientje op zijn nummer, terwijl de SIM-kaart al in Europa was. Ik zou hem dus moeten bellen om de SIM-kaart naar iemand te sturen die weggaat binnenkort. Zo zou de credit niet verloren gaan.
Daarna zijn we snel naar de Rotary meeting gereden in een restaurant. We begonnen meteen en ik werd welkom geheten. Eerst kwamen een paar niet-leden binnenlopen om geld te geven voor een project en een ander die zonder aankondiging kwam om steun te vragen aan de club. Ze werd weggestuurd met gegevens en de vraag om meer info over het goede doel etc.
Als snel sloeg de meeting om in een ruzie tussen de leden over financiën van vorig jaar. De voorzitter, met wie ik mee was gekomen kon de vergadering niet echt goed leiden. Hij had zijn zaken niet goed op orde en was erg chaotisch en een opgewonden standje. De vorige voorzitter scheen meer de leiding te hebben over alles en de huidige voorzitter werd echt helemaal gekleineerd. Uiteindelijk liep de oud-president uit woede weg, geheel terecht. De vergadering werd hierna afgeraffeld en gesloten. Ik heb dan ook helemaal geen spreektijd gekregen om iets te vertellen over Rotaract, waar ik eigenlijk ook voor gekomen was.
In de auto zei hij dan ook niet veel en leek geïrriteerd. Hij zette me wel voor de deur af. Thuis was alles donker. De elektra lag eruit en de meiden waren nog weg naar de culturele week. Thuis hebben we allemaal onze verhalen verteld en daarna gaan slapen. Ik was nog moe van het korte nachtje van de avond ervoor.

Zondag 3 augustus Palmwijn

vriesthijs — Wed, 13 Aug 2008 16:59:52 +0000

Om 9 uur had ik vandaag maar de wekker gezet, om relaxt op te kunnen staan voordat Livinus zou komen. Na een heerlijke douche zijn heb ik op het balkon heerlijk in het zonnetje vele passievruchten zitten eten als ontbijt. Echt heerlijk en zo goedkoop hier. Maar ik hield trek terwijl we alleen nog maar brood en geen beleg in huis hadden. Ik wilde dus even eieren halen. Het was inmiddels al wel bijna 10 uur, dus ik moest opschieten. Beneden kwam ik het zoontje van een broeder uit het ziekenhuis tegen die met mee meeliep naar het dorpje om eieren te kopen. Ook kocht ik daar een klein gebakken deegbolletje voor hem.
Op de terugweg kwam ik Livinus tegen op straat, hij was al klaar in de kerk. Hij was al onderweg naar ons en kwam met mij mee. Ik nodigde hem uit ook een eitje te eten, zo kon ik tenminste nog even lekker mijn zondagsontbijtje klaarmaken.
Met een goedgevulde maag gingen we uiteindelijk weg. Het plan was nu naar het dorpje Batibo te gaan. Dit is volgens de reisgids het dorpje waar de meeste palmwijn geproduceerd wordt, wel 10.000 per dag! We hadden eerder wel gezien bij Frubi waar de palmwijn vandaag kwam, maar het is natuurlijk wel erg leuk om naar de plaats te zien waar de meeste wijn vandaan komt.
In het dorpje aangekomen ging Livinus eerst langs het health centre van het dorpje. Daar wilde hij weer net zoals gisteren weer informatie inwinnen waar we het beste heen konden gaan. We werden daar heel hartelijk ontvangen. Ook konden we ziekenhuis een beetje zien. Ze hadden hier betere bedden die ook verstelbaar zijn, en ook is alles wat beter geventileerd en lichter door de meerdere ramen en de ruime opzet. Er waren alleen heel weinig patiënten momenteel.
Het ziekenhuis wordt hier gerund door monniken van het klooster, zoals ons ziekenhuis wordt gerund door nonnen van een klooster.
Het hoofd van het ziekenhuis verwelkomde ons zeer hartelijk en nam ons mee naar een ontvangst zaaltje. Hier kregen we wat water en koekjes. We praatten wat. Het was een bijzondere man, hij maakte vage grapjes en was iets te galant af en toe. Maar hij vertelde wel een hoop en had bij alles goede bedoelingen. Hij was erg geïnteresseerd in ons en wij in hem en het ziekenhuis. Hij legde ook uit dat het erg lastig om nu te zien hoe ze palmwijn tappen, omdat het zondag is en de meeste verkopers nu vrij zijn en hun wijn al verkocht hebben voor feesten of begrafenissen.
Toen de koekjes op waren gingen we op zoek naar de driver van het ziekenhuis. De driver zei ook dat het moeilijk zou zijn iemand te vinden voor een demonstratie, maar hij wist nog wel een kennis die hem verder kon helpen. Hij reed ons daar heen en belde iemand op.
We werden op de compound vriendelijk ontvangen door de mensen daar. Ook de eigenaar was er en die had een zoon in Nederland wonen. Hij vroeg mij of hij met mij contact op mocht nemen, dat vond ik geen probleem.
Na wat gebel kwam er al snel een palmwijntapper aanlopen. Het was een bijzondere verschijning. Ze legden uit dat er drie keer per dag getapt werd, ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds. Hij zou ons nu een demonstratie geven ergens in de bush. Na zijn messen geslepen te hebben liepen we achter hem aan, ik met mijn glaasje palmwijn in de hand, wat ik net aangeboden kreeg. Het was trouwens erg lekkere en verse palm wijn, die net getapt was.
De tapper ging na een onverharde weg overgestoken te hebben echt de bush in. Een klein glibberig paadje ging naar beneden het woeste bos van palmbomen in. Ook hoorde je allemaal vogels en zag je allemaal insecten vliegen. Helaas hadden we geen deet opgedaan en lagen mijn bergschoenen nog bij de schoenmaker. Al snel kapte de tapper voor ons een paar stevige wandelstokken. Na een flink stuk lopen en vele foto’s in de bush verder, klom de tapper een palmboom in. Hier hing al een tank in. Hij haalde er een takkenbos en een plastic zeiltje van af en deed ter demonstratie nog een boorpoging in de boom. Hij verwisselde de jerrycan die er al hing voor een nieuwe en dekte alles weer af. Het afdekken wordt gedaan om te voorkomen dat er regenwater in de jerrycan komt en dat er geen bijen in de zoete wijn komen.
Na weer een hele fotoshoot zochten we onze weg terug naar de compound. Hier babbelden we nog wat met de mensen van de compound en legden ze uit dat er op een boom monkey cola groeide. Dit is een soort vrucht die uit de bast groeit. Het zijn een soort grote bruine langwerpige kokosnoten. Je kunt ‘m pellen, waarna je binnen in cilindervormige witte vruchten vind. Het is knapperig en heeft een rare smaak. Het is niet heel erg vies maar ik eet het toch liever niet.
De tapper betaalden we als dank voor zijn demonstratie waarna we terug reden naar Bamenda.
Toen moesten we nog beslissen waar we nu nog heen wilden. De dames wilden nog naar Lake Awing, maar dat had ik al gezien en hoefde ik niet nog een keer te zien. De botanische tuin dan misschien nu het zonnig was, maar nee, iedereen zat er een beetje doorheen en wilde terug naar huis. We zouden naar het huis van Livinus gaan om daar te eten. Onderweg haalden we nog een werknemer uit Nigeria op, die het mortuarium van ons ziekenhuis heeft opgezet en nu onderwijs geeft over het conserveren van lichamen en hoe om te gaan met het mortuarium. Het is een aardige en ook welvarende jonge kerel.
We werden hartelijk ontvangen in het huis van Livinus door zijn vrouw en kinderen. Hij heeft op zich een goed huis maar van binnen is het erg kaal en nog steeds niet af na acht jaar. Hij zei het geld niet te hebben en steeds een stukje verder af te maken. Hij heeft wel een behoorlijk stuk land wat helemaal bebouwd wordt en hij heeft een klein varkenshok waar hij varkens houdt. Ik had eigenlijk gedacht dat hij beter zou wonen, aan zijn uitstraling en verzorging afgelezen. Wel merk je dat hij hard werkt en echt goed op weg is.
Ook kwam ik er nu achter wat er onder de dakgoten van alle huizen hangt hier, het zijn bossen bruine bonen die te drogen hangen.
Als eten kregen we rijst en vissoep. Het was erg lekker, maar heb ik de visstukjes maar niet gegeten. Ook kregen we uiteraard weer bier omdat het nog weekend was. We keken foto’s tijdens het eten. Het was erg gezellig. Alleen merkte ik wel dat de vrouw van Livinus snel aangeschoten werd, doordat de palmwijn en bier mixte. Echt bizar.
Na het eten bracht Livinus ons weer terug naar huis, wat niet ver is over een onverhard pad.
’s Avonds zou Frubi weer komen. De kick-off van de culturele week zou namelijk vanavond zijn in Akum Hall, dit een hal waar feesten en partijen gegeven worden.
Lotte was er te moe voor, maar Sabine en Nicolien gingen wel even mee. Om half 9 uur gingen we al weg. Me zaklamp gewapend vonden we onze weg door het donker naar Akum Hall een klein stukje verder op. Daar aangekomen stonden een hele hoop mensen buiten. We kochten kaartjes en we gingen snel naar binnen. De hal was nog helemaal leeg. Er stond een klein lichtbakje voor in de zaal met drie discolichtjes, verder was het donker.
We maakten een paar danspasjes, maar al snel wilden de dames naar huis toe. Dat vond ik ook wel best, het was nog helemaal leeg.
Na hun weggebracht te hebben, ging ik toch nog even mee terug om te kijken of het feestje al begonnen zou zijn. Na een half uurtje binnen liep de hal snel vol en was het een gezellige dansende massa. Wat kunnen die mensen dan zeg! Echt alle lichaamsdelen kunnen onafhankelijk van elkaar bewegen.
We kochten wat te drinken en gingen op het podium zitten om mensen te kijken.
Frubi kwam snel met een meisje aanzetten die hij leuk vindt. Ik vroeg haar om te gaan dansen. We hebben een tijd gedanst en ze leerde mij een beetje op de Kameroenese beats danspasjes te maken. Echt heel leuk!!
Het was al snel 1 uur ’s nachts geworden de wekker zou al weer gaan om half 8 de volgende morgen. Ik ging dus maar naar huis. Na een lekkere douche kroop ik onder de wol om me op te maken voor een nieuwe werkweek.