Gearchiveerd onder: Uncategorized
Vandaag had ik om 9 uur maar mijn wekker gezet. Ik wist niet hoe laat ik gebeld zou worden voor de bruiloft en wilde relaxt op kunnen staan.
Na lekker ontbeten en gedoucht te hebben stond Sr. Dorothy voor ons gebouw beneden op straat. Ik liep naar beneden om haar gedag te zetten. Ze zei dat de operatie van patiente met de peritonitis zou beginnen binnen 10 minuten. Of ik niet wilde kijken bij deze operatie, hij zou uitgevoerd worden door een andere arts uit Santa. Hij nam vandaag dr. Bakia even waar.
Na wat twijfelen ben ik toch maar gaan kijken. Om 12 uur begon de operatie pas echt. Wel wilde ik bereikbaar blijven voor Didier als hij mij zou bellen maar het bereik in het ziekenhuis is echt slecht. Midden in de operatiekamer helemaal niet, dus ik legde mijn telefoon in de vensterbank om nog een streepje bereik te hebben.
Wat tijdens de operatie bleek is dat de vrouw een ovariele cyste had en een hele hoop oude bloedstolsels in de buikholte had. Er kwamen zwarte klodders uit. Het ovarium was zo opgezet door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en door de druk van de groeiende eicel geknapt. Dit verklaarde ook de bloedstolsels in de buikholte.
Wat erg bizar was, was dat de ruggeprik die de vrouw gekregen had erg snel uitwerkte. Ze voelde heel de operatie lang erge pijn en hield het echt niet meer. Na een tijdje probeerde ik haar bij te staan door haar hand vast te houden. Mijn hand kneep ze helemaal fijn van de pijn die ze had. Ik zat er zwaar geëmotioneerd van binnen aan het bed. Ik werd na een paar aansporingen kwaad op de verpleegkundige die de verdoving gaf. Ik beval haar dringend meer verdoving te geven, wat ze uiteindelijk deed, aar steeds te weinig zodat de patiente elke keer weer bijkwam. Ik vond het echt heel naar voor de patiente en verliet geschokt de operatiekamer nadat ik een gemiste oproep zag van Didier.
Ik zag ook een smsje van hem, dat ik naar de club moest komen, maar daar was ik al te laat voor. Ik probeerde hem te bellen, na een tijdje kreeg ik hem te pakken. Hij was nog in de kerk en zou me bellen als ze naar het feest zouden gaan. Dan kon ik daar heen komen.
Ik heb maar mijn spulletjes gepakt en ben alvast naar de stad gegaan. De meiden waren daar ook al heen gegaan. Na wat belpogingen kreeg ik de dames te pakken en hebben we samen op de main market nog naar stofjes gekeken. Met name de dames kochten stoffen.
Om half 4 belde Didier weer en gaf de lokatie door. Ik ging meteen op weg. Kort daarna kwam ik aan en werd ik meegenomen naar een zaal waar het feest bezig was. Hij leidde me naar een tafel vol met artsen. Ik zag nog veel meer tafels met een bordje artsen en ook vele tafels met verpleegkundigen. Wat was nu het geval, het bruidspaar waren artsen in het provinciale ziekenhuis en de directeur van het ziekenhuis was de godfather van het paar. Dat verklaarde een hoop. Ik herkende ook wel wat gezichten van artsen die ik tijdens de HIV-meeting gezien had.
De zal was aangekleed met kleurrijke brede slingers en het bruidspaar en de familie zat op een soort podium onder een afdakje aan een tafel.
Didier ging snel weer weg en ging speechen, dit deed hij wel erg vaak vond ik, hij bleek de ceremoniemeester te zijn. Dat had hij mij niet verteld.
Ik heb eerst even gebruik gemaakt van het buffet. Het was lekker eten alleen al koud geworden toen alle gasten nog moesten eten.
Na het eten werden de cadeau’s aangeboden aan het echtpaar. Ook ik had mijn een klein souvenirtje uit Nederland meegenomen om aan te bieden. Het werd leuk ontvangen. Het aanbieden ging nog lang door met allemaal groepen vrouwen die zongen en dansten. Echt schitterend om dit allemaal te zien en mee te maken.
Aan tafel heb ik lekker goede wijntjes gedronken en met de artsen gepraat, de meesten waren niet erg spraakzaam en spraken ook allemaal Frans. Wel zag ik weer dezelfde tandarts als gisteren, met hem was het weer erg gezellig en hij legde me ook wat uit over wat er elke keer gebeurde. Hij liet me kennis maken met de chirurg en de anesthesist voor aanstaande maandag, om de operatiekamer te kunnen zien.
Aan het eind raakte ik nog aan de praat met een hoogleraar uit Douala. Het was een erg aardige man en uiteindelijk kunnen regelen dat ik mijn laatste dag, als ik toch in Douala ben, nog even bij hem langs ga.
Toen het feest afgelopen was, ging ik samen met Didier weg, ik dacht naar huis. Hij vertelde me namelijk dat hij ’s avonds iets anders had en we alleen overdag samen zouden zijn, maar nu vroeg hij of ik erg laat thuis kon komen. Het is zaterdag, dus geen probleem, zei ik. We zouden naar een etentje gaat met veel vrienden van hem.
We gingen langs een slijter en sloegen drank in. Hierna gingen we naar Up station, de rijke wijk van de stad. Na een stukje over een onverhard pad kwamen we bij een poort waar achter een groot huis lag. Er waren al een paar mannen. We begroeten elkaar op een voor mij nieuwe manier. Met de slapen tegen elkaar drie keer om en om en dan nog een keer de voorhoofden tegen elkaar. Het was wel bijzonder om te doen. Er kwamen steeds meer mannen binnen en ook een paar vrouwen. De vrouwen werden naar een andere zithoek ik de kamer geleid, waar alleen vrouwen zaten.
Het huis was dan ook groot met meerdere zithoeken. De mannen zaten in een grote kring in de grootste kamer, waar ook een klein barretje gebouwd was. Verder had het plafond mooi ornamenten en was er allemaal moderne elektronische apparatuur aanwezig. Dit was weer voor het eerst in een maand dat ik dit in een huis zag.
Toen de meeste mannen binnenkwamen werd er met een heleboel geld geschoven, het zag er allemaal erg dubieus uit in mijn ogen. Maar later legden ze me uit dat ze een soort microkrediet bank vormden voor elkaar. Ze legden elke maandag een flink gedrag bij elkaar en elke maand werd er per tourbeurt iemand gekozen die zijn aandeel van dat jaar zou krijgen. Ook spaarden ze op een bank, waarvan de leden konden lenen als dat nodig was. De rekening diende er ook voor om een kapitaal op te bouwen en dan misschien een officiële microkrediet bank op te richten.
Wat me hieruit dus duidelijk werd, was dat dit mannen met veel geld zijn.
Het eten was hier ook weer heerlijk en vers klaargemaakt door de vrouwen. Er was eten in overvloed en ook de drank vloeide weer rijkelijk. De wijn was hier echt super, allemaal bordeauxs uit de jaren 2003 en 2004.
De rest van de avond heb ik met verschillende heren gezellig gebabbeld. Ik zat een tijd naast een man die politieman bleek te zijn. Hij deed onderzoek naar de politiemensen met als doel de corruptie te bestrijden. Daarop heb ik hem ook maar even verteld over mijn incident in Wum precies een week geleden. Hij vond het erg vervelend voor me en zei weinig voor me te kunnen doen. Wel wilde hij de tijd en plaats weten, zodat hij de betreffende mannen kon opsporen.
Later op de avond kwam Jules ook, hij is de man die ik een hele tijd geleden tegen ben gekomen, vlak voordat ik naar het noorden op reis ging. Ik had heb kaarten meegegeven voor in Nederland, waar hij toen heen zou gaan. Hij was nu net teruggekomen en vroeg me of de kaarten die ik had meegegeven al aangekomen waren. Ik zei dat die in goede orde ontvangen waren door onze families.
Om 1 uur stortten de meeste mannen in, er lagen er ook al een paar in hun luie stoel te slapen. Dus toen zijn we maar naar huis gegaan. Ik werd weer keurig voor de deur afgezet. De dames waren toen ook net terug van de culturele week. Ze hadden een optreden gedaan in traditionele kleding, het was erg leuk geweest. Om half 2 kroop ik pas mijn bed in, na even nagepraat te hebben met Nicolien.
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
