Gearchiveerd onder: Uncategorized
Vannacht heb ik heerlijk geslapen. Even lekker bijgeslapen zonder wekker. Om 8 uur er uit gegaan. Brood gehaald en op mijn gemakje ontbeten. Hierna heb ik gebeld over mijn co-schappen en overlegd hoe het zat. Ik heb wat meer tijd gekregen en de man aan de andere kant van de lijn was zeer begripvol. Het gaat dus goed aflopen denk ik.
Sabine kwam om 9 uur al weer terug uit het ziekenhuis. Kennedy, waarmee me samen de consulten zouden doen. Hij begon pas om half 10.
Om half 10 maar weer naar het ziekenhuis gegaan, hier moesten we nog steeds wachten. Sr. Dorothy vroeg toen ze langs kwam lopen of ik wist wat het plan was voor de dame met de peritonitis. Ik zei dat het plan was haar te opereren, maar wist niet zeker wat nog meer het plan was. Ik ben daarop nog even bij haar langsgegaan en gekeken hoe het ging. Ze zag er een stuk beter uit dan gisteren. Toen ik haar vroeg of ze wist wat nu de behandeling zou zijn, zei ze dat ze vandaag geopereerd zou worden. Dit vond ik gek, omdat de dokter nu weg was. Ik liet het maar even voor wat het was.
Uiteindelijk kwam Kennedy opdagen, even hebben we de outpatients gedaan. Hier heb ik ook nog even een ECG gemaakt voor een patient. De uiteindelijke diagnose moet wachten tot maandag als de dokter terug is. Verder ging het consult voeren met Kennedy nu beter als voorheen. Hij werkte meer mee en luisterde ook wat beter naar onze adviezen. Om half 1 zeiden we tegen Kennedy dat we gingen lunchen en niet meer terug zouden komen in de middag. We hadden namelijk bedacht eens lekker in de stad uit eten te gaan. Hij was helemaal verrast, maar we hadden allemaal echt even een middagje vrij nodig.
Om 1 uur zijn we richting de stad vertrokken. Na wat gedoe met geld wisselen door de dames gingen we pas om 3 uur richting het restaurant. Ik had echt trek.
Na nog wat shoppen door de dames kwamen om half 4 uiteindelijk in het restaurant aan. Het was het restaurant waar ik afgelopen maandag met de Rotary bijeengekomen ben. Ik zag daar goed gevulde borden met lekker eten voorbij komen, dus daar moest gegeten worden.
Na een studie van menukaart wilden we bestellen. Helaas was het de steak op. Daarna wilde ik garnalen met avocado, die bleken na bericht uit de keuken op te zijn. Wat was er dan nog wel vroeg ik aan de beste man die ons bediende. Na een hoop gestuntel kwam er wat uit. Ik kon uiteindelijk een salade met tonijn krijgen en als hoofdgerecht iets met koeienvlees, groenten en aardappels. Na een uur wachten in een half vol restaurant, kwam het eten eindelijk. Ik kreeg alsnog de avocado maar dan zonder garnalen en ik kreeg daarna ook nog de tonijnsalade, heb de avocado dus maar weer teruggestuurd. Het was echt heerlijk, een goede salade met lekkere vis.
Vervolgens zou het hoofdgerecht komen, na weer erg lang wachten kwam het hoofdgerecht. Er kwam een sausje met stukjes vlees erin en een bord frites. Op zich allemaal lekker, maar de groenten waren nergens te bekennen, die ik en twee andere meisjes zouden krijgen. Ik vroeg dus naar de groenten, de ober snapte het weer eens niet, of ik een extra bord groenten wilde. Ik liet hem maar de menukaart halen om zijn eigen menukaart even goed te laten bestuderen en wees aan wat er allemaal bij het menu zou zitten. Er moesten dus drie extra borden groenten bij komen. Hij ging weer terug de keuken in. De manager kwam terug, verontschuldigde zich en zei dat de groenten wel een tijdje zouden duren. Ook hadden de dames plantain besteld en geen frites. Kortom, niets was goed.
Dat even wachten van de groenten moet je hier ruim nemen weet ik, maar nu duurde het wel een uur. Dus ik vroeg hoe het er mee stond. Hij kwam uiteindelijk aan met een bord groenten, maar ik had hem nog zo gezegd dat er drie menu’s waren en er dus drie borden moesten komen. Die zouden komen. Ik at mijn groenten op, maar de andere twee borden kwamen maar niet. Iedereen had het gehad en ik ging naar binnen om maar te betalen en weg te wezen. Net kwamen er twee borden uit de keuken zetten. Ik zei dat het niet meer nodig was en wilde de rekening zien. Hier waren ook weer de nodige fouten op te bekennen. De manager kwam er weer bij en verontschuldigde zich, maar daar had ik echt geen boodschap aan. Ik zei dat die ober nog maar eens een paar jaar moest bijleren en zijn vak echt niet begrepen had. Na het betalen ben ik weggelopen. De manager zei nog dat de volgende keer alles beter zou zijn, waarop ik zei dat die er waarschijnlijk niet meer zou zijn.
We hebben nog een geinternet en zijn daarna onderweg naar de taxistandplaats gelopen. Onderweg zag ik toen nog een mooi traditioneel pak hangen, hier zou ik later weer gaan kijken.
Toen we thuiskwamen heb ik heerlijk een biertje gedronken en hebben we alle financiën weer met elkaar verrekend.
Overdag had ik Didier, de tandarts die ik kende via via (het exact verhaal komt later samen met de reis naar het noorden), gebeld om wat af te spreken vanavond. Hij zou me bellen als hij in de stad aan zou komen. Ik had nog niets gehoord en smste hem dus maar. Hij belde snel terug en vroeg mij naar club 58 te komen, de sociale club waar ik de vorige keer ook met hem geweest was. In het donker tegen alle “regels” in nog een taxi gepakt naar de stad. Ik had wonderbaarlijk snel een taxi te pakken voor dit tijdstip. Het was een busje dat uit Bafoussam kwam. Ik werd wel keurig gecontroleerd door Didier, ik smste toen ik wegging en al snel belde hij of ik er was, ik stond toen net voor de deur.
Ik heb daar weer gezellig gegeten en gedronken. De heerlijk versgeroosterde kip was er weer met daarbij een heerlijke Bordeaux uit 2003. Was dus weer genieten.
Hier waren ook twee andere vrienden van Didier, waarvan een ook tandarts was. De ander was een medisch materiaal leverancier. Het waren erg aardige mensen en later bleek dat ze goede vrienden zijn van dr. Bakia en ook Sabine van ASHIA, de organisatie die mijn stage georganiseerd heeft, goed kennen. Ze kwamen daar zelf mee toen ik zei dat ik uit Nederland kwam. Ook wisten ze van het recente overlijden van de zus van dr. Bakia. De tandarts nodigde me uit in het ziekenhuis om eens een kijkje te nemen, dus we wisselden nummers uit. Waarschijnlijk zal ik maandag langs gaan.
Verder hebben we een discussie gehad over het nieuwe huis van Didier. Hij is een nog steeds aan het bouwen aan het huis waar hij woont. Hij zegt ook dat Kameroenezen altijd aan het bouwen zijn. Hij is al bezig sinds de jaren ’90… Daarnaast hebben we het gehad over het verschil tussen de govermental hospitals en missions hospitals. De tandarts werkt namelijk in het provinciale ziekenhuis van Bamenda, waar Didier ook gewerkt heeft. Nu werkt Didier in een missie ziekenhuis. Ze gaven toe dat de artsen in de govermental hospitals inderdaad eerst geld wilden zien en dan pas iets deden en dat de mentaliteit in de mission hospitals anders was. Maar ze zeiden ook dat de verpleging in de govermental hospitals veel beter geschoold is dan in de mission hospitals. Dit moest ik uit eigen ervaring inderdaad beamen.
Om 11 uur ben ik weer keurig thuisgebracht door Didier. Hij nodigde me uit voor een bruiloft morgen, omdat hij me graag de cultuur wil laten zien. Dit vond ik echt tof van hem. Hij zou me morgen bellen, nadat hij nog wat patiënten zou zien in de ochtend.
Thuis kwam ik Sabine tegen, ze hadden lekker gechilled thuis en een meiden avond gehouden. Ik heb ook mijn verhaal gedaan. Na nog een uurtje even kort mijn dagboek schematisch op te stellen van vorige week nog om dit komend weekend uit te werken, ben ik gaan slapen.
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
